lam

Voor mij geen ingewikkelde tierelantijnen. De slager had zich niet hoeven te excuseren dat hij de kop niet open zaagde. (“Want dan wordt de zaag zo snel bot”).  Die koop gooien we dan ook in zijn geheel in het water om een een lekker bouillonnetje te trekken. Voor de prijs hoef je dat niet te laten, want de kop kost precies 1 enkele euro.

Voordat je met de bouillon aan de slag gaat, pak de kop aan de achterkant beet en sla een paar keer met de neus flink op het onderblad. Er loopt namelijk nog een boel snot en hersenvocht uit, maar dat moet je dus wel even weten, anders kook je de snot mee 😉

Met een schoon schuursponsje en wat water maken we de kop verder schoon. Even afspoelen onder de kraan, in het water leggen en langzaam aan de kook brengen. Als het ongeveer een kwartiertje heeft gekookt haal je de kop er weer uit en ga je aan de slag met het kopvlees en de ‘kinnebak’.

Concreet betekent dat, dat je het vlees van de wangetjes en de kaken haalt. Dat is echt de moeite waard, want een enkele kop levert al gauw -wel een beetje je best doen- drie ons op aan schapevlees. Dat bakken we de dag erna weer op. Lekker met een salade. Eventueel zou je de tong nog apart kunnen verwerken. Zo ver mogelijk eruit snijden en kleine blokjes van maken, voor in de eerder genoemde salade.  De smaak van tong moet je wel liggen.

Ik zei al; voor mij geen tierelantijnen. De kop gaat terug het water in. Met tong en al. Het pitje gaat op de allerkleinste stand, terwijl de groentes toevoegt worden. Dat kan een zakje soepgroente zijn, maar ik kies meestal voor veel ui, knoflook, selderij, wortel, of wat maar net voor handen is. Een uur of drie pruttelen is geen luxe. Langer mag, maar hoeft niet.

Als de bouillon getrokken is, gaat de kop het water uit. De bouillon wordt gezeefd, zodat we een mooie heldere bouillon over houden. Hier los ik meestal nog wat kruiden in op. (Gember, hete peper, mosterdzaad). Soms ook wat zoetstof, afhankelijk van het resultaat.

Weggooien doe je natuurlijk niets. Daar houden we niet van. De schedel gaat dan ook naar de hondjes (ik kook er altijd twee, zodat er geen ruzie ontstaat) die je vervolgens de hele week niet meer hoort. Na die week is er trouwens ook niets meer van de schedel terug te vinden, op een enkele tand na.

Comments are closed.

Post Navigation